رفتنت آغاز یک ویرانی است حرفش را نزن

ابتدای یک پریشانی است حرفش را نزن

گفته بودی چشم بردارم من از چشمان تو

چشمان من بی تو بارانی است حرفش را نزن

آرزو کردی که دیگر برنگردم پیش تو

راهمان بس طولانی است حرفش را نزن

خورده ای سوگند روزی عهدمان را بشکنی

این شکستن نامسلمانی است حرفش را نزن

حرف رفتن میزنی وقتی که محتاج توام

رفتنت آغاز یک ویرانی است حرفش را نزن

عشق يعنی سوختن يا ساختن

عشق يعنی زندگی را باختن

عشق يعنی انتظار و انتظار

عشق يعنی هرچه بينی عکس يار

عشق يعنی ديده بر در دوختن

عشق يعنی در فراقش سوختن

عشق يعنی لحظه های التهاب

عشق يعنی لحظه های ناب ناب

آسمان پر ز تلاطم شده است

آسمان می نالد

آسمان می گرید

دل من هم ابری است

مرهم بغض نمی دانم چیست

تو بگو اشک ولی آن هم نیست

خسته ام

حاصلم چیست از این زندگی سرد و غریب

همدمم کیست در این وادی پر مکر و فریب

من بگویم یا نه سخنی از غم تکراری خویش

چه کسی می فهمد؟

هیچ کس اینجا نیست

تو بگو من ولی آن هم جز برای دل دلمرده من نیست

دل من می سوزد

سوز تنهایی و غربت دارد

دیرگاهی است که امید در آن پوشالی است

دل من یک رنگ است، رنگ باران سیاه

بحر غمنامه قلبم انگار که پایانی نیست

در این دنیا نکردم هیچ گناهی

فقط کردم به چشمانت نگاهی

گناه من اگر باشد نگاهی

مجازاتم کنی هر طور که خواهی

بنویس بابا مثل هر شب نان ندارد

با قلم می گویم :

 ای هم زاد، ای هم درد، ای هم

سرنوشت

هردومان حیران بازی های دورانهای زشت

خاطراتم را نوشتی دستخوش

اشک هایم را کجا خواهی نوشت

فرارسیدن ماه وصال عاشقان با حق مبارک

رمضان با دل ما دمساز است

چون در رحمت و احسان باز است

رمضان ماه دل و خودسازیست

ماه عشق است و به خود پردازیست

سلامت را نمي خواهند پاسخ گفت
سرها در گريبان است
كسي سر بر نيارد كرد پاسخ گفتن و ديدار ياران را
نگه جز پيش پا را ديد ، نتواند
كه ره تاريك ولغزان است
وگر دست محبت سوي كسي يازي
 به اكراه آورد دست از بغل بيرون
 كه سرما سخت سوزان است
نفس ، كز گرمگاه سينه مي آيد برون ، ابري شود تاريك
 چو ديدار ايستد در پيش چشمانت
نفس كاين است ، پس ديگر چه داري چشم
ز چشم دوستان دور يا نزديك ؟
 مسيحاي
جوانمرد من ! اي ترساي پير پيرهن چركين
هوا بس ناجوانمردانه سرد است ... آي
دمت گرم و سرت خوش باد
سلامم را تو پاسخ گوي ، در بگشاي
منم من ، ميهمان هر شبت ، لولي وش مغموم
منم من ، سنگ تيپاخورده ي رنجور
 منم ، دشنام پس آفرينش ، نغمه ي ناجور
نه از رومم ، نه از زنگم ، همان
بيرنگ بيرنگم
بيا بگشاي در ، بگشاي ، دلتنگم
حريفا ! ميزبانا ! ميهمان سال و ماهت پشت در چون موج مي لرزد
 تگرگي نيست ، مرگي نيست
صدايي گر شنيدي ، صحبت سرما و دندان است
من امشب آمدستم وام بگزارم
 حسابت را كنار جام بگذارم
چه مي گويي كه بيگه شد ، سحر شد ،
بامداد آمد ؟
فريبت مي دهد ، بر آسمان اين سرخي بعد از سحرگه نيست
حريفا ! گوش سرما برده است اين ، يادگار سيلي سرد زمستان است
و قنديل سپهر تنگ ميدان ، مرده يا زنده
به تابوت ستبر ظلمت نه توي مرگ اندود ، پنهان است
حريفا ! رو چراغ باده را بفروز ، شب با روز يكسان است
سلامت
را نمي خواهند پاسخ گفت
هوا دلگير ، درها بسته ، سرها در گريبان ، دستها پنهان
نفسها ابر ، دلها خسته و غمگين
درختان اسكلتهاي بلور آجين
زمين دلمرده ، سقف آسمان كوتاه
غبار آلوده مهر و ماه
زمستان است